ul. Czerniewicka 1  (54) 284 66 66 A A A  

Zapewne najstarsza wzmianka o miejscowości Choceń, wymienionej wśród dóbr klasztoru w Lądzie, znajduje się w dokumencie z 1145 roku. Jest także wymieniona w  klasztornych z 1251 i 1261 roku. Występuje w dokumentach z 1268 roku, w którym Wolimir, bp. Włocławski , nadaje z niej dziesięcinę klasztorowi lądzkiemu; z 1283 rok, kiedy Jakub, arcybiskup gnieźnieński, zamienia swe dziesięciny  za dochody z Chocenia z tymże klasztorem. Z 1293 r. zgodnie z treścią którego Władysław, książę sieradzki i kujawski, zamienia z tym klasztorem Niewodniki i Cieślin za Kłobię i Choceń. Wizytacja przeprowadzona przez ks. Piotra Gojskiego w imieniu bp. Stanisława Karnkowskiego we wrześniu 1577r. Informuje, że właścicielem Chocenia jest Mikołaj Działyński, kościół jest konsekrowany, a parafia liczy 17 wiosek. Jest jednak bez proboszcza, a duszpasterstwo prowadzą dwaj wikariusze. Te same informacje podaje  z wizytacji przeprowadzonej w kwietniu 1578 roku przez  ks. Mateusza Karskiego, dziekana kruszwickiego i kanonika włocławskiego, z nakazu wyżej wymienionego biskupa.

Bardzo ciekawe dla nas wiadomości podaje wizytacja przeprowadzona przez ks. Macieja Dąmbrowskiego z polecenia bp. Hieronima Rozdrażewskiego w 1598 r. Dowiadujemy się z tego dokumentu, że kościół parafialny pod wezwaniem św. Idziego został zbudowany „przed 250 laty” (czyli ok. 1348 r.) i wtedy też została erygowana parafia w Choceniu: prawo patronatu należało do dziedziców tej wsi; kościół został jednak zaniedbany, ponieważ około 20 lat znajdował się w rękach dziedziców heretyckich; obecnie (tzn w 1598 r.), dzięki staraniom właścicieli katolickich i parafian, został wyremontowany i udostępniony dla potrzeb katolickiego kultu religijnego. Jest to zapewne najstarsza wzmianka o wezwaniu tego kościoła. 

Erygowanie tutejszej parafii, a więc i istnienie kościoła. Roczniki diecezji włocławskiej 1972 umieszczone przed 1326 r., natomiast wyżej wymieniony protokół wizytacyjny z 1598 r. zarówno budowę kościoła, jak i erygowanie parafii -  około 1348 r. Nie jest to duża różnica lat, tym bardziej, że ta druga opinia podaje datę przybliżoną. A zatem już w poł. I poł. XIV w., zapewne przed 1326 r. istniał tu kościół parafialny pod wezwaniem św. Idziego.  Drewniany kościół nosił wezwanie św. Idziego i św. Marcina. Znajdował się on wśród moczarów nad jeziorem Bożymowieckim. 

Na początku XVII w. przez ludzkie niedbalstwo zniszczył się dach, zbutwiała podłoga i kościół ten znalazł się w opłakanym stanie, że groził ruiną i nie można było w nim odprawiać nabożeństw. Dopiero niejaki Ząbiński, wstępując do klasztoru franciszkanów reformatorów, złożył w 1628 roku na jego remont 200 zł. polskich. Wtedy to ks. Jan Gołębiowski, proboszcz parafii Środa i administrator w Choceniu, wykorzystując ten fundusz, rozebrał grożący upadkiem kościół i częściowo z usuniętego w ten sposób drewna, częściowo z drewna ofiarowanego przez Arnolfa Kryskiego, zbudował w 1630 r. nowy, zapewne drugi z kolei w tej miejscowości, kościół parafialny. W 1700 roku również i ten kościół był tak zniszczony, że ówczesny dziedzic Chocenia, Ludwik Kretkowski, dokonał jego gruntownej restauracji. Kościół ten istniał jeszcze w 1880 r. 

W latach 1899-1910 został tu zbudowany zapewne trzeci z kolei, murowany kościół pod wezwaniem św. Idziego. Został jednak rozebrany przez Niemców w 1941 r., a z uzyskanych w ten sposób materiałów budowlanych powstał zrąb domu parafialnego. Wreszcie w latach 1945-1946 został wybudowany kościół „barak”. Wreszcie w latach 1945-1946 został wybudowany kościół „barak”. W latach 1975-1977, gdy był tu proboszczem ks. Kazimierz Szafrański, zbudowano nowy kościół, konsekrowany 7 września 1980 r., który służy parafii do dziś.

Korzystanie z niniejszej witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Zmiany warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do plików cookies można dokonać w każdym czasie. Polityka Prywatności    Informacje o cookies

ROZUMIEM